De Nada Kronieken, deel 25
zie ook: www.runningfox.nl
Laatst droomde ik dat ik weer naar school moest. Na meer dan 40 jaar is dat best wel een hele stap maar welgemoed toog ik op mijn fietsje door de polder, mijn tas met boeken op de bagagedrager, op weg naar school in de grote stad.
Daar aangekomen bleek dat ik als zestigplusser tussen de jongelieden van om en nabij de 18/20 jaar, toch wel een uitzonderlijke verschijning was. Toch was dat niet aan mijn medeleerlingen te merken. Iedereen deed alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en toen we eindelijk, ieder in onze bank, wachtten op de dingen die komen gingen heerste er in de klas een sfeer van verwachting, en van laat maar komen.
Onze lerares stapte binnen. Zij was een vriendelijk ogende rijzige jonge vrouw van een jaar of 35 met zwart golvend haar. Ze wenste ons goedemorgen en een goed lesjaar, vertelde ons haar naam, Magda, en stapte vlot over op de orde van de dag.
Het was merkwaardig. Deze dame kwam me erg bekend voor. Het antwoord daarop lag op het puntje van mijn tong, maar ik was niet in staat om er op dat moment de vinger op te leggen. Ik nam mij voor om haar daarover na de les aan te spreken.